قسمتی واقعی و پنهان از من

دیشب به مود راحتی طلب خودم چیره شدم، آماده شدم و رفتم یه پارک مناسب برای پیاده روی.

جدیت چهرم رو سعی کردم چند درصد کم کنم. یک ساعت اونجا بودم بیشتر مشغول قدم زدن و بخش بیشتر زمانم صرف صحبت با دوستم شد.

هیچ ارتباطی با هیچکس نگرفتم. خالی خالی.

از اون بدتر، حتی به آدمها نگاه هم نکردم خوب. بهتر بود میدیدم چه شکلی هستن. اما نگدان بودم خدایی ناکرده یه درصد یکی فکر نکنه میتونه باهام صحبت کنه-_-

برای شروع بد نیس.

بهتر پیش میبرم.