قسمتی واقعی و پنهان از من

خب الف داره ناامیدم میکنه

چند سالی هست باهاش درارتباطم

تعهدی که بهش داشتم باعث شد با کسی ارتباط خاصی نداشته باشم. زیاد صمیمی نشم و همیشه حواسم به حدو مرزها باشه...

خب در مقابل عشق و حمایت و لحظات شیرین وتلخ و خیلی چیزها هم دریافت کردم

اما اخیرا ازش ناامید شدم

عجله ای برای سر و سامون دادن اوضاع نداره انگار

میگه که داره

حتی گاهی بی خواب میشه

اما مگه چقدر میشه روی این حساب باز کرد؟

مهم اینه که سالها زمان میبره تا شرایطش خوب شه. و این زمان برای من زیاده

ناامیدم کرده اونقدر که زیاد ناراحت نشدم صحبتم با اون آدم یکم طولانی تر شه....

امیدوارم تکلیفمون روشن شه

این خوب نیس

ارتباط با آدمها چنان ازم انرژی میبره که دلم میخواد زار زار گریه کنم اما کاش دلیلشو میدونستم. فقط میدونم تحت فشارم

و از قضاوت شدن و طرد شدن وحشت دارم.

هر واکنش مسخره ای و بارها مرور میکنم اونقد که شک میکنم اصلا میتونم درست رفتار کنم؟

اما مسخرس

من واقعا آدم فجیعی نیستم

این حس مسخره رو چکار کنم؟

چطور حس نکنم همه تقصیرها گردن منه؟

داره ظرف ۳۰ سالگیم پر میشه

استرس اینو دارم که به اندازه کافی چیزی و نداشته باشم.

وسواسم رو کافی بودن همه چیز گاهی کار دستم میده.

گاهی چندین برابر مقدار لازم تلاش میکنم و معمولا نتیجه کمتر از وقتیه که فقط ۸۰ درصد مقدار لازم تلاش کرده بودم.

یه آدم از نفس افتاده با کارنامه مفتضح که هیچکس طرفش نیس.

راهی رو شروع کردم که خیلی وقتا دلم میخواد ازش جا بزنم ولی قبول میکنم هر قدم حالم رو بهترمیکنه.

دارم سعی میکنم عادی کارها رو انجام بدم.

با شکست خوردن آشنا نشدم هنوز.

و با کوچکترین شکست فاز برم میداره.

چه فازی؟ یجورایی ازش هویت میگیرم. با شکست و جبران هویت انگار ندارم. باید با مغز زمین بخورم تا بتونم تو اینه با خودم آشنا شم.

چطور حتی یک خبر خوب هم پیدا نمیشه؟

چطور انقدر اتفاقات بد عمق دارن؟ حتی اتفاقات خوب قادر به رقابت هم نیستن!

خشک شدن دریاچه ارومیه، کم شدن آب خزر، کم بارشی خیلی از شهرامون، آتش سوزی بیمارستان.....

اصلا حتی تمومی هم نداره.

خدایا خودت یه کاری کن

این مردم دیگه نایی براشون نمونده

گاهی متنفرم از اینکه با خودم صادق باشم.

و یک هفتس سعی کردم صادق نباشم

آخر نشد

یه حس گیج کننده دارم

انگار نسبت به مدل خاصی از آدمها حس خوبی دارم شبیه کراش

و الف اون مدلی نیس خیلی

میتونه باشه البته

اما خب الان نیس

الف خیلی در گیر چارچوبه و تایپی که دوس دارم ادم بیخیال تر و لش تریه

اما اینجا یه نکته بسیار مهم هست که این لشی نباید به حس امنیتم لطمه بزنه

کلافه ام از خودم

موضوعیه که نمیتونم واردش شم و اگر هم بشم اونقد پیچیدس که،نمیتونم حلش کنم

من جز الف به هیچکس دیگه نزدیک نبودم

که از اون هم فیزیکی خیلی دورم

یکی دوبار در سال میبینمش

و خب اوایل اشناییمون هم شیفتش نبودم

دیروز زنی رو دیدم که عاشق شوهرش نبود. هیچوقت دوستش نداشت...

و چطور اون زن مرد رو آزار میداد

و یادم افتاد به گاهی اوقات که الف رو اذیت میکنم یا بی ملاحظه باهاش حرف میزنم

نمیدونم

میترسم

میترسم عاشقش نباشم زندگی هر دومونو تباه کنم

و از طرفی اون باید باشه همیشه

بدون اون نمیشه

آمار خودکشی...

آمار که نداریم

اما اخبار...!

حسی دارم که نمیدونم چطور توی قالب کلمات اداش کنم.

از خودکشی های موفق و مشخص بگذریم، آدمهایی که آرزو میکنن بیماری صعب العلاج بگیرن، یا وقتی مریض میشن پی درمان نمیرن، یا اونهایی که بیش از حد از خودشون کار میکشن....

بنظرم از خود بیزاری بیداد میکنه.

و همگام با اون، رنج و ناامیدی...

آخر این قصه خیره یا شر؟