قسمتی واقعی و پنهان از من

حس غریبی دارم. انگار هرچی میبینم خواب و خیاله. انگار باز توی تخیلاتم غرق شدم که این منطقی‌تره. دنیا از این هم میتونست عجیب‌تر باشه؟ یه نگاه به کشورها کنید. آدمها در یک زمان،چقدر متفاوت زندگی میکنن. جغرافیا تعیین کرده دین و افکار و حال و روزمون رو.

انتظار عدالتی که نمیشه داشت، حتی چرایی هم نمیشه یافت.

با خودم میگم اگه تا این حد سیاهی داره، آیا باید منتظر بارون باشم؟ یا این تازه غروبه؟!