قسمتی واقعی و پنهان از من

آقای الف خانمهای خیلی کمی رو فالو کرده. شاید از همون اول این دلیلی بود که تونستم بهش اعتماد کنم.البته دلیل زیاد بود. الآن پیجش رو میبینم همون تعداد کم هم باعث میشن احساس ناامنی کنم. از یه طرف دلم میخواد قبل از اینکه ازدواجی پیش بیاد آدمهای دیگه رو هم دیده باشه که یجورایی چشم و دل سیر باشه و بعد چشمش به یکی نخوره و از ازدواجش پشیمون شه. ترس از ترک شدن و ترس از دوست داشته نشدن تو حرفام مشهوده. حتی از احساسات خودم مطمئن نیستم اما میدونم رفتن واسم خیلی دردناکه. قبلا نسبت به رفتن‌ها مخصوصا توی مسائل عشقی راحت تر بودم هرچند که تجربه نکرده بودم. میگفتم همین ایام خوش که با دوست سپری شد کافیه. اما الآن کمی افراطی مایلم همه رو توی زندگیم نگه دارم. اگه آقای الف بره فکر نمیکنم میتونم عاشق کس دیگه بشم که شاید واسم مناسب‌تره. فقط میخوام نره و دوستم داشته باشه. خیلی ضعیف شدم انگار. بهار داره میاد. حس نمیکنم اتفاق خاصی باشه فقط کمی استرسم رو زیاد میکنه. بخاطر کارهای عقب‌مونده‌ای که باید انجامشون بدم و همینطور بخاطر دیدار با آدمهایی که قراره قلبم رو فشرده کنه. اغلب کسایی که میشناسم رو دوست ندارم ببینم. حتی پدر و مادرم. دلم میخواد دور شم. ترجیحا تبدیل به ستاره‌ای دور از منظومه شمسی شم. اما آقای الف... نه نمیخوام از اون دور شم. بهار نمادی از تولد دوبارس. نمادی از تغییر و تحول نیکو. اما من سوی تاریک‌تر و سردتری قدم میذارم. کسیم که داره تاریکی‌های وجودش رو آزاد میکنه و اون تاریکی‌ها گاهی از کنترلم خارج میشن. شاید اینها دور از واقعیت باشه و فقط میخوام فرار کنم از اتفاق خوب. از بهار... شاید مثل مهمونی‌هایی که نمیتونم همراه با جمع شادی کنم، دارم بهانه میارم. آره همراهی توی بعضی چیزها واسم سخته. از نشون دادن شادی و یا حتی از شاد بودن گاهی میترسم. و خیلی وقت‌ها عقب میمونم از شادی جمع. لبخندهای متظاهرانه میزنم و درونم پر از ولوله میشه. من بهار رو نمیخوام. کاش یک فصل دیگه هم زمستان بود.