و ناگهان متوجه شدم به پسرهای دیگه هم حس دارم. یعنی یجورایی یه حس نسبتا کمی به بقیه هم دارم. بدم نمیاد از لاس زدن و جلب توجه. البته از واکنش اون آدمها خوشم نمیاد و دعا دعا میکنم رفتارشون عوض نشه. فقط قدری صمیمیتر. اگه پتانسیلم برا عاشقی ۱۰۰ باشه، حسم به آقای الف ۶۵ هست. نسبت به آقای ی ۵۵، به غریبه ها ۱۵ و آدمهای جدید جدید ۲۵...
آیا ۶۵ کافیه؟ یا باید بگردم به کسی که باهاش ۱۰۰ تا عاشق باشم؟ هرچند اون میزان عشق یکم هم میتونه خطرناک باشه.
البته لاس نمیزنم خیلی. اغلب خشک رفتار میکنم. دلم کمی برای آقای ی تنگ میشه. حس میکنم در مقابل اقوام یجور برک برندهاس. البته این طرزفکر مسخرهاس خودم میدونم. اما ته ذهنم حس میکنم اگه با آقای ی باشم، اون دختری که دوست بچگیام بیشتر با اون بازی میکری و خیلی جاها توسط بعضی آدمها به من ترجیح داده شد، شکست میخوره ازم. چون اون هم از آقای ی خوشش میومد. یجا هم یکی من رو به اون ترجیح بده. خوبه دیگه....
اما خوشبختی واقعی اینطور بدست نمیاد. نمیدونم چطور بدست میاد. شاید آقتی الف نزدیکترین تعبیرم به همراه باشه. از جدی شدنش خوشم میاد. قبلا زیاد باهم صحبت میکردیم و تفاهم بیشتری داشتیم الآن بیشتر حرفهامون به بحث تبدیل میشه و متعصبانه در مقابل هم قرار میگیریم.
گاهی زحمت فکر کردن به خودم نمیدم جایی توی تصمیمی گیر کنم، میذارم اون واسم تصمیم بگیره و اون گاهی شبیه پدر میشه و من این رو دوست ندارم. جدیدا سعی میکنم مستقلتر فکر و عمل کنم.
اینکه لحظهشماری میکنم برا بودن توی محیطی که آقای ی هست، حس غریبی نیست واسم. چند سال تکی کودکی و نوجوونیم به همین شکل کشش داستم به سمت جایی که بود و باهاش سرد رفتار میکردم اما دلم بهش که نزدیک بود خوشحال بود. دلم نمیخواد دوستش داشته باشم. تا آخر امسال بیشتر این وضع رو ادامه نمیدم.