قسمتی واقعی و پنهان از من

با اینکه ثهر مامانم یکم اذیتم میکرد، اهمیت ندادم ولی وقتی ازم خواستن باهاشون برم بیرون قبول کردم. یذره باهم ارتباط برقرار کردیم و حس خوبی داشتم که بدون خرد کردن خودم و کشیدن ناز مادرم این قهر رو تا حدی خنثی کردم. امروز از آهنگ‌های مورد علاقه بابا دیگه بی طاقت نشدم و ازش تا حدی لذت هم بردم.

میدونم پایدار نخواهد بود و باز روزهایی هست که اذیت شم اما چنین روزهایی هم نویدبخشن. یعنی ممکنه بهتر شه همه چیز. حتی از قبل هم بهتر.

نواقصم رو رفع میکنم و زخم هام رو خوب میکنم.

عجب حال خوشی. عجب رهایی زیبایی...