گفته بودم یه پسره توی گروه چشممو گرفته. البته نه خیلی زیاد ولی باز خوب بود. امشب پدر و مادرش اومده بودن. بنظر خیلی سطح بالا بودن. چه از نظر فرهنگی چه اقتصادی. راستش حسرت خوردم. دلم خواست خیلی پولدار و خفن بودم. اما من هشتم گرو نهمه. اینهمه کار مسکنم اما حقوقم اداره کاره. پدر و مادرم هم کار میکنن باز نمیشه. باورم نمیشه اینهمه تلاش میکنیم و تهش هیچی. اما خیلی خفن بنظر میرسه که پسر چنین خانواده ای باشی. شبیه شاهزاده میشی. اما پسره پکیج خوبی هم هست. اخلاقش، رفتارش، قدش، قیافش همه چیز میزون. آخه چطور ممکنه؟ دارم فکر میکنم یه نگاه به کسی بندازه چقدر میتونه ارزش داشته باشه. یعنی ناخوداگاه دختره پرنسس میشه انگار. البته بعید میدونم کسی کمتر از سطح خانوادگی خودش و قبول کنه. خب همه این مضخرفات یه محدودکننده مهم داره. اونهم اینکه فکر میکنم ازم کوچیکتره. پس هیچی دیگه مهم نیس و سرتا پا هم طلا باشه من نمیخوامش.
امشب خلاف معمول شب دیروقت پیاده داشتم برمیگشتم. یه پسر بهم گفت باهم آشنا شیم. نگاش کردم سرمو تکون دادم و گفتم نوچ. و بیخیال رد شدم. بعد با ماشین دنبالم اومد و حرف زد. هرچی گفتم نمیخوام با کسی آشنا شم باز دنبالم اومد.
قیافش بد نبود. قدش هم خوب بود. اما شغل و فعالیتی شبیه نیستیم انگار. بهرحال آیدی تلگرامشو قبول کردم تو یادداشتم داشته باشم که اگه خواستم باهاش حرف بزنم.
این چن وقت خوب بود. از نامرئی بودن دراومدم. وارد گروه شدم. دوست پیدا کردم. پذیرفته شدم. حتی جواب کسایی که برام قلدری کرده بودن رو هم دادم. بنظرم فوق العاده پیش رفت.
هرچند ناراحتم از اینکه سطح اون پسر انقدر بالا بنظر میرسه.