بعضی ویژگی های الف رو که تو آدم دیگه میبینم، از اون آدم بیزار میشم. اما خنده الف. آه خدا. چقدر خندشو دوست داشتم.چقدر اسکرین شات از خندیدنش تو تماس تصویری داشتم. صداشو چقدر دوست داشتم. وقتی مهربون حرف میزد...
اتفاقی افتاد که قلبم سِر بشه. سخت تر و مقاوم تر شدم. اون مهمترین چیزی بود که برای از دست دادن داشتم و برای اینکه خودمو آماده کنم ازش جدا بشم، چه کارها که نکردم از چه چیزها که نگذشتم. آخر سر داستانمون به جایی رسید که راه برگشتی نموند. من عوض شده بودم. خودمو بیشتر دوست داشتم و دیگه حاضر نبودم فدای اون بشم. اون هم فدا نکرد خودشو و همه چیز تموم شد. قلبم آواره شد. میترسم تنهایی باعث شه یخ بزنه. دلم براش تنگ شده و حسابی ازش دلگیرم.
امشب کسی و دیدم که ازم بزرگتر بود اما با تجربیات قبل من سر میکرد. یه پسر پررو و خودخواه. یه دختر با احساس گناه و شرم بسیار زیاد. و یه رابطه اشتباه و بی معنی که متعاقبا دختر هر چی بگذره بیشتر فدا میشه.
راستش دختره و پسره من رو رسوندن خونه. اونهم با اصرار پسره. توجهی که از پسره گرفتم و دوست نداشتم. سعی کردم سردتر باشم باهاش. رفتارش با دختر و هم دوست نداشتم. حمایتگرانه نبود.
چقدر تلخه قصه از خودگذشتگی دختری که خودشو فراموش کرده همراه پسری خودخواه. چه مسیر سختی رو باید بگذرونه تا به خودش بیاد و متوجه خودش بشه. خدای من! تازه وقتی هوشیار شد چقدر کامش تلخ میشه وقتی به گذشته فکر میکنه. این موضوع با بالارفتن سن هم شدت میگیره.
اتفاقات تلخی که از سر میگذرونم رو دوست ندارم توی کس دیگه ببینم. بخاطرش نگران میشم و غصه خودم و خودش و میخورم. با اینحال کمی خوشحال میشم میبینم کجا بودم و کجا رسیدم. گذشتن از الف. بیرون کشیدن خودم از بین پدر و مادرم. اینها شاید معجزات من باشن تو زندگی خودم. فقط خودم میدونم چقدر سخت بود.