قسمتی واقعی و پنهان از من

تاحالا قاب چهارنفره‌ای از یک خانواده ببینید و بگید چقدر همه چیز میزونه؟

شده به خانواده‌ای حسادت کنید؟ یا رفاقتی؟ یا رابطه‌ای؟

خانواده ما هم گاهی قاب حسادت‌برانگیزی بود. و حتی شاید هنوز هم بتونه باشه. فهمیدم هرچقدر بیشتر به چیزی تکیه کنی محکمتر زمین میخوری. هرچقدر چیزی رو بیشتر دوست داشته باشی بیشتر براش سوگوار میشی.

این یک سال من به سوگ نشستم. سوگ خانواده‌ای که از کل دنیا فقط همون واسم کافی بود!

آدمها چطور بعد از خراب شدن رابطشون به عکسهاشون نگاه میکنن؟ آره قبلا عکسهایی پر عشق و دلگرم‌کننده‌ای بودن و بعد به همون اندازه غم‌انگیز و دور بنظر میان.

سوگ شاید به اندازه عشق زیبا باشه.