قسمتی واقعی و پنهان از من

یه مدت که خیلی دلم میخواست حرف بزنم، یه اشتباهی از دوران نوجوونیم رو بصورت ناشناس تو یه کانالی گذاشتم. کامنت‌های مردم فاجعه‌بار بود. اما تجربه مهمی بود. قبلا سرزنش میکردم کسایی و که به این پیامها اهمیت میدن. مثلا سلبریتی‌هایی که پرخاش میکردن، یا آدمهایی که به این کامنت‌ها اهمیت میدادن. اما وقتی دردودل کردم و حرفهای بی‌ربط، بیرحمانه و قضاوتگرانه اونها رو خوندم، هربار قبلم خالی شد. اما واسم تجربه خیلی مهمی بود. هم اینکه یادم نره نسبت به همدلی بعد از دردودل همچنان آسیب‌پذیرم. و هم اینکه وقتی خواستم کسی و تو چنین موقعیت‌هایی قضاوت کنم، تجربه خودم رو بیاد بیارم.

و چطوره کوهی که از کارهای‌ عقب‌مونده درست کردم رو آروم آروم صافش کنم؟