قسمتی واقعی و پنهان از من

امروز خیلی خوشحالم. فقط یه ذره بیشتر خودمو ابراز میکنم و از اینکه وقتی چ نگران چیزی هست، نیازمو ابراز کنم نمیترسم. اوایل بخاطر یه مسئله پزشکی یه سری ترجیحات غذایی داشتم که چ هم عاشق این بود بگه بابونه این و نمیخوره و بره واسم چیزی که میخوام و اماده کنه. یا چیزی که دوست داشتم برداره بگه بابونه فقط این غذا رو میخوره. دوس داشت با من مثل پرنسس رفتار کنه. کم کم هرچیی علاقم بهش بیشتر شد انعطافمم بیشتر شد تا جایی که چیزی منحصر به فرد نداشتم و هرچیزی بقیه میخوردن میخوردم و مدام میگفتم برا من فرق نداره من با همه چی اوکیم هرچی میخواید انتخاب کنید...راه توجه و محبت به خودم و بسته بودم به این خیال که هرچی کم دردسرتر ماندگار تر. کسی نه چیزی میخواد نه چیزی نمیخواد خودبه خود نامرئی میشه. دیگه سبک غذا خوردن خاصی نیست که من و یاد کسی بیاره. یا کاری که بخاطر من انجام بده. دارم سعی میکنم بهش غلبه کنم. اینطور وقتی چیزی و یبار هم نه بگم، بله گفتنم دفعه بعد به چشم میاد و خیلی باارزش تر دیده میشه. مغزم از این تناقض سوت میکشه و برام خیی جالبه. همون یذره تغییر تو این یکی دو روز کلی حالمو بهتر کرده. تو هیچ دوره ای از زندگیم انقد شادی و آرامشم زیاد نبوده. هیجان زده ام بابت تجربه ین روزها