قسمتی واقعی و پنهان از من

امروز دست زدم به زانوم و بلند شدم. از شدت اضطراب و بهم ریختگی فکری مدتی از یه پروژه خیلی مهم فاصله گرفتم. پروژه ای که به اصرار الف شروع شده بود. الف ضررهایی که بهم رسونده بود و با این پروژه تو ذهنش جبران کرده بود. واسم چکار کرد؟ هیچ فقط اصرار کرد شروعش کنم. وقتی که وقتش نبود. و دیگه هیچ کمکی نکرد فقط فشار و اصرار. یه روز به یه جا رسیدم که ذهنم هر چیز جدی و هر کار سختی و پس زد. نتونستم. وقتی فرم ها رو پر میکردم دلم برا خودم سوخت. من اهمالکاری نکرده بودم. من مدتی از پا افتاده بودم. برا بقا جنگیدم و حالا قوی تر از همیشه برگشتم به زندگی. امروز برگشتم و مواجه شدم با همه چیز. کاری که خیلی آسون بود حالا خیلی سخت شده. و بخشی از زحمات دود شد. درستش میکنم، درست نشد تموم میکنم. این من خیلی ارزشمند و تواناس. خوشحالم که ازش مراقبت کردم. از این به بعد خیلی مواظبشم و بهش عشق می ورزم. نیاز نیس نگران قضاوت بقیه باشم. من شاهدم چی بهش گذشت و چطور خودش رو از منجلاب بیرون کشید. من به خودم افتخار میکنم. افتخار میکنم که عقایدم رو بازبینی و هرس کردم، شجاعت به خرج دادم و مهمترین رابطه و مهم ترین آدم زندگیم و کنار گذاشتم. افتخار میکنم که برا رشد خودم این همه تلاش کردم. افتخار میکنم که ادامه دادم وقتی هیچ دلیل و انگیزه ای واسش نداشتم. افتخار میکنم بابت ایست بزرگی که ایجاد کردم تا روانم و بازسازی کنم. افتخار میکنم به آدم محکم و مهربون و قوی که شدم. من عاشق این آدمم. عاشق خودمم. وقتی حتی خودتخریبگری میکردم و خودم و در معرض سرزنش دیگران قرار میدادم... میفهمم چقدر سردرگم بودم و چقدر به خودم حق نمیدادم که ته مسیر دست از تلاش بکشم. خودم و بغل میکنم برا تاب آوردن، برا نه گفتن، برا تغییر و برای رشد. خود عزیزم تو با ارزش و قشنگی. هیچوقت یادت نره...♡