قسمتی واقعی و پنهان از من

امروز صبح وقتی بیدار شدم حس کردم چقدر حالم خوبه. حال خوبی که دوس ندارم هیچکس خرابش کنه. نه مهمونی فامیلی و سروکله زدن با آدمهایی که از قدیم بهم آسی زدن و نه چ‌ای که انقد دوستش دارم که وقتی خوابه ازش عکس میگیرم و اون من و به اینجا کشونده... دیروز احساساتم غلیظ بود. چ دید که حتی سر اینکه اون پدر بزرگ نداره اشکم دراومد! که نشون میده هورمون هام چندان متعادل نبودن. اما چ چند ضربه زد. اول اینکه تو جمع من و ضایع و تحقیر کرد. خواسته و ناخواسته اش هم مهم نیس. بعد که بهش گفتم، بلند گفت. و وقتی گفتم که نباید بلند میگفت همونم بلند گفت. ازم انرژی زیادی گرفت. دلم نمیخواد امروز ببینمش. این منی که از خاکستر بلند کردم خیلی برام با ارزشه. نه چ و نه هیچکس دیگه اجازه آسیب زدن بهش رو نداره. این من برام از هر چیزی مهمتره. دیشب انقدر حس حقارت میکردم که داشتم فکر میکردم چطور میتونم پول کافی داشته باشم که اون چیزی که م باهاش من و تحقیر کرد و تنهایی تجربه کنم؟ و باید بگم هدف بعدیم همینه. اینبار پول جمع نمیکنم که باهاش یه تکه طلای ریز برا پس انداز بخرم. ازش برا سفر خارجی استفاده میکنم که اگه کسی خواست تحقیرم کنه بگم قبل از تو رفتم بعد از تو هم میرم. اصلا بعید میدونم از نظر مالی بتونم به چ تکیه کنم. من با تحقیر خیلی سریع خرد میشم. آدمیم که نباید سرش منت گذاشت یا تحقیرش کرد. اگه میگه بعد از ازدواج خودش تامین میکنه نباید حتی یه بار هم حس کنه چیز اضافه ای به من داده! شاید لوس بنظر بیام اما این از شکنندگی میاد. بهش افتخار نمیکنم. من آسیب پذیرم!