حالم خیلی جالبه. هیجان زیادی دارم. آرامش دارم. خوشحالی دارم. استرس دارم. ترس دارم. این حجم از احساسات چطور تو قلبم جا شده؟ برنامه های جالبی چیدم. نمیدونم تا الآن چطور زندگی میکردم. از وقتی از الف جدا شدم زندگیم خیلی جالب تر شده. خیلی تنهاترم. گاهی خیلی مضطرب تر. اما در کل شادترم. قوی ترم. اتفاقات جالب دارن به زندگیم برمیگردن. دوباره چیزهای کوچیک برام جذابیت پیدا میکنن. درسته که یه بلیط کنسرت میگیرم و دیگه پذیرفتم قرار نیس کسی همراهم باشه. درسته که خیلی از اتفاقات زندگیم و هیچکس متوجه نمیشه، درسته که فعلا بهترین دوستم کفش و هنذفریم شدن، با وجود بار سنگین تنهایی من دارم بال درمیارم و کم کم رویا میبافم. دیگه الفی نیس که بترسم ازش سر باشم و هی بخاطر اون خودمو پایین بکشم. دیگه الفی نیست که بازیم بده و ازم باج بگیره. دیگه منتظر آیندهای نیستم که حتی از ته قلبم هم واسم جذاب نباشه. کم کم میتونم خودم و ببخشم. کم کم میتونم حس کنم ارزش دارم. کم کم با خودم آشنا میشم. کسی که قبل از اومدن الف بودم، خیلی واقعی تر از فردی بود که اون آخرا شده بودم. کسی که برا یه گل ذوق میکرد، تبدیل به آدم بیتفاوت و بی احساسی شده بود. هیچ جوره به الف نمیومد که انقدر بتونه من رو تحریف کنه. پسری به اون مودبی، سر به زیری عجب آدمی بود. عجیبه که نمیشه به این راحتی کسی رو شناخت. من خیلی خام بودم و فکر میکردم ختم روزگارم. حالا که به خیر گذشته میتونم با لبخند از اشتباهاتم یاد کنم. مسیری بود که باید ازش عبور میکردم. خدا به موقع دستم و گرفت. من حتی تقاضای کمک هم نکرده بودم...
مدت هاست که همه چیز واسم عجیبه. هیچی مطابق معیارهام پیش نرفت. و این گاهی باعث اتفاقات خیلی خوبی شد.
ب هم آدم مسخره ای شده. خودش بحث و باز میکنه. خودش میگه بریم بیرون. و خودش پیامو جواب نمیده. باید بپذیرم این آدم گاوه. و اونی نیست که پارسال واسم آهنگ میفرستاد.
دارم به درجات والایی از تنهایی میرسم. با خودم قرار میذارم برم بیرون. و حتی تلاش هم نمیکنم که کسی و با خودم همراه کنم. انقدر زندگیم در حال حاضر دلچسب شده که دوست دارم در آغوش بکشمش.